Julia Grabowska

Kiedyś usłyszałam, że kończąc studia, trzeba mieć swój własny język rzeź biarski. Nie wiem, czy to prawda, bo o ile dobrze jest go wtedy znaleźć, to fajnie jest się po prostu czegoś nauczyć. I szukać, czasem nawet przez całe życie.

W swojej pracy dyplomowej podjęłam się takich właśnie poszukiwań . Oddaliłam się od klasycznego aktu i przeniosłam w świat rzeźby postać z moich grafik – „Luda”. Ten łagodny olbrzym z biegiem czasu stał się najwierniejszym przekaźnikiem moich emocji, które pokazuje za pomocą gestów swoich wielkich czteropalczastych dłoni. Nie posiada także głowy, tak jak i my czasem ją tracimy, a wraz z niebieskim ptakiem stał się pożegnaniem. Pożegnaniem z czasami studiów, pożegnaniem z Pracownią „44”, ale przede wszystkim pożegnaniem z Profesorem Adamem Myjakiem. Emocji było chyba jednak aż za dużo i część z nich przelała się na manifest, zapisany w 44 linijkach na ścianie ukochanej Pracowni. Już nie naszej.