Kalina Gałecka

Piana dni opiera się na idei współzależności świata wewnętrznego postaci z przestrzeniami, które je otaczają. Opustoszałe ulice Paryża, jednocześnie narastające poczucie samotności i coraz bardziej dające o sobie znać wyobcowanie bohaterów czy współistnienie choroby głównej postaci z otaczającymi ją kwiatami w mieszkaniu przypominającym wielką szklarnię – to założenia, które towarzyszyły mi od początku pracy nad projektem. Przepastne, teatralne przestrzenie wraz z grą świateł i cieni miały wspomóc wpisanie się w surrealistyczny ton powieści Borisa Viana. Piana dni jest dla mnie opowieścią nie tylko o miłości i utracie, lecz także o relacji człowieka z otoczeniem, które odzwierciedla jego najgłębsze stany i lęki.

Moja własna szklana menażeria jest próbą wejścia na nową drogę myślenia o kostiumie – nie jako dziele rzemiosła krawieckiego, lecz jako obiekcie rzeź biarskim. Obiekcie, który nie tylko ubiera ciało, ale sam staje się nośnikiem emocji i idei. Punktem wyjścia była analiza psychiki Laury, postaci z dramatu Tennessee Williamsa, którą odczytałam jako uosobienie takich pojęć jak kruchość, izolacja, wrażliwość, odrzucenie czy uciśnienie. Chciałam opowiedzieć o Laurze w sposób symboliczny, zestawiając opresyjną formę kolii z delikatnym tworzywem, jakim jest porcelana.