Natalia Suska

Ewa
Ewa to wizualna i dź więkowa eksploracja pamięci o siostrze mojej babci, Ewie, która została zamordowana 50 lat temu w wyniku przestępstwa na tle seksualnym. Z powodu tabu i wstydu związanego z gwałtem wspomnienia o Ewie są zniekształcone i fragmentaryczne, a o okolicznościach jej śmierci mówi się niechętnie. W pracy wykorzystuję transfer acetonowy, ponieważ dzięki zniekształceniom i nieregularnym formom powstałym przy procesie tworzenia odbitek pozwala on zobrazować fragmentaryczność rodzinnej pamięci. Odbitki i zin fotograficzny uzupełniają słuchowisko, na które składają się soundscape’y nagrane w miejscach związanych z Ewą, fragmenty archiwalnych kaset oraz historię śmierci Ewy opowiedzianą na trzy głosy przeze mnie, moją mamę oraz moją babcię – to dzięki niej pamięć o Ewie została zachowana w naszej rodzinie.

Tkaczki wspólnoty. Wspólnota, siostrzeń stwo, ludowość w polskiej sztuce feministycznej XXI wieku jako forma oporu wobec patriarchatu
W pracy analizuję, w jaki sposób współczesne polskie artystki wykorzystują ludowe tradycje i wierzenia do budowania relacji wspólnotowych i siostrzeń stwa. Pokazuję, jak pamięć o tradycji i wspólnej historii staje się narzędziem formowania tożsamości zbiorowej oraz ujawniania struktur nierówności. Odwołuję się do pojęcia tejedoras de memoria Miny Loreny Navarro Trujillo oraz do interpretacji commoningu Silvii Federici, wskazując je jako kluczowe dla polskich praktyk oporu wobec patriarchatu.