Oliwia Czopek

Pracując nad Nowym życiem siedliska, sięgałam do lokalnej historii Mazur jako źródła, z którego wynikają układy pomieszczeń, detale i materiały. Interesowała mnie architektura wernakularna – mądrość ludzi, którzy budowali z tego, co mieli pod ręką, w zgodzie z naturą. Mój projekt i aneks są próbą świadomego kontynuowania tej opowieści. Rysując, tworząc makiety i badając lokalne archiwa, szukałam języka, który oddaje tożsamość miejsca. Badania in situ dawnej tkanki architektonicznej, a także analiza lokalnego rzemiosła pozwoliły mi opracować projekt ekologiczny i zakorzeniony w pamięci mazurskiego siedliska. Aneks stanowi haptyczną interpretację mojej koncepcji – z juty, drewna i roślin, które są fizycznym przedłużeniem pejzażu. To nie jest projekt „o Mazurach”, lecz projekt, który z nich wynika.